فناوری‌های کمک کننده به افراد دارای معلولیت

هدف فناوری کمکی برای افراد دارای معلولیت حذف موانع دسترسی است. این نشان دهنده یک عنصر مرکزی در مورد تحرک آنها است. در این مقاله، ما فقط بر روی فناوری‌های کمکی تمرکز می‌کنیم که رفت و آمد آنها را آسان تر می‌کند. اما آنها را می‌توان در جنبه‌های دیگر زندگی آنها یافت.

فناوری کمکی اغلب می‌تواند جایگزین کمک‌های انسانی شود. فرودگاه‌ها یا ایستگاه‌های قطار کمک‌های انسانی را ارائه می‌کنند که کاربران دارای معلولیت می‌توانند رزرو کنند تا مطمئن شوند سفرشان به خوبی انجام می‌شود. با این حال، می‌تواند محدودیت‌هایی برای عملکرد واقعی این سرویس وجود داشته باشد. اینجاست که فناوری کمکی رخ می‌دهد (می‌تواند کمبود کمک‌های انسانی را جبران کند).

فناوری کمکی واقعاً چه کاری می‌تواند انجام دهد تا به افراد دارای معلولیت کمک کند تا با خودمختاری در اطراف خود حرکت کنند؟ آیا کمک ناوبری می‌تواند به طور کامل جایگزین کمک‌های انسانی شود؟ در این مقاله به این موضوع می‌پردازیم.

فناوری کمکی برای افراد دارای معلولیت چیست و چه کاری می‌تواند برای تحرک آنها انجام دهد؟

فناوری کمکی که AT نیز نامیده می‌شود، به دستگاه‌های کمکی، تطبیقی ​​و توانبخشی اطلاق می‌شود که برای افراد دارای معلولیت و افراد مسن طراحی شده است. این گروه از افراد در فعالیت‌های روزمره با مشکلاتی مواجه می‌شوند. آنها ممکن است برای حمام کردن، لباس پوشیدن، غذا خوردن یا دور زدن نیاز به کمک داشته باشند.

به لطف فناوری کمکی، آنها استقلال و استقلال بیشتری را به دست می‌آورند. برای افراد دارای ناتوانی یادگیری، آنها می‌توانند از نرم افزارهای آموزشی استفاده کنند که به آنها کمک می‌کند بخوانند، یاد بگیرند و سازماندهی شوند. آنها از متن خوان‌ها، یادداشت نویس‌ها و ابزارهای سازمانی تشکیل شده اند.

منظور از تحرک، رفت و آمد در شهر، یک مکان یا یک وسیله نقلیه عمومی با بیشترین خودانگیختگی و استقلال ممکن است. کاری که آنها بدون فناوری کمکی قادر به انجام آن نیستند.

زیرا در نهایت، فناوری کمکی به افراد دارای معلولیت این امکان را می‌دهد تا کنترل بیشتری بر زندگی روزمره خود به دست آورند. ویلچرها را می‌توان به عنوان فناوری کمکی در نظر گرفت. کاربران دارای معلولیت حرکتی برای رفتن به محل کار یا خرید مواد غذایی خود به ویلچر نیاز دارند. ما می‌توانیم ویلچرهای دستی یا برقی پیدا کنیم، اما آنها در حال تکامل هستند تا نیازهای کاربران خود را برآورده کنند. برخی برای مثال برای بالا رفتن از پله‌ها طراحی شده اند.

بسته به معلولیت افراد، تحرک می‌تواند کم و بیش چالش برانگیز باشد. یک فرد نابینا با مشکلات بیشتری روبرو می‌شود، جایی که یک فرد ناشنوا به همان اندازه مانع نمی‌شود. چگونه یک فرد کم بینا می‌تواند محل دقیق ورودی یک مکان را پیدا کند؟ وقتی چراغ صوتی وجود ندارد و هیچ مسیر راهنمای لمسی وجود ندارد، باید با کسی همراه شوند یا از یک رهگذر کمک بخواهند. یک فرد کم شنوایی با مشکل کمتری روبرو می‌شود زیرا برای رسیدن به ورودی به تابلوها یا علائم تکیه می‌کند.

آنچه همچنان مهم است تضمین یک زنجیره حرکتی یکپارچه است. یک مفهوم کلیدی برای همه انواع کاربران، اما برای افراد دارای معلولیت حتی مهم‌تر است. پیاده‌سازی یک زنجیره تحرک بدون درز به این معنی است که همه پیوندها به یکدیگر متصل می‌شوند تا دسترسی را در تمام طول مسیر فراهم کنند.

برای یک فرد نابینا که به سر کار می‌رود، این بدان معنی است که حمل و نقل عمومی مورد استفاده و قابل دسترسی باشد. در این مورد، سیستم‌های راهیابی و ناوبری مانند برنامه‌ها کارآمدتر از کمک‌های انسانی هستند. آنها می‌توانند با استقلال بیشتر به مقصد برسند.

نکته قابل توجه این است که 84 درصد از افراد دارای معلولیت از گوشی هوشمند استفاده می‌کنند. به همین دلیل است که فناوری کمکی نویدبخش افزایش دسترسی و شمول است. برنامه‌های بیشتر و بیشتری برای کمک به افراد دارای معلولیت ایجاد می‌شوند تا با خودانگیختگی بیشتر و استقلال بیشتری به آنجا بروند.

فناوری کمکی برای افراد دارای معلولیت در چه مکان‌هایی می‌تواند تحرک آنها را بهبود بخشد؟

اکنون که می‌دانید فناوری کمکی برای افراد دارای معلولیت می‌تواند دارایی واقعی برای تحرک آنها باشد، باید از خود بپرسید که در کجا می‌توان این را پیاده سازی کرد. کجا بیشتر ضروری است؟ افراد دارای معلولیت در چه مکان‌هایی بیشترین مشکل را برای رفت و آمد دارند؟

آنها از فناوری کمکی برای رفت و آمد وهمچنین برای:

• کمتراسترس را احساس کردن
• وقت بیشتری به دست آوردن (زیرا آنها راحت تر راه خود را پیدا می‌کنند)
• خودمختار و مستقل ماندن
• برای رسیدن به مقصد به کمک‌های انسانی تکیه نکردن
• برای داشتن اعتماد به نفس بیشتر
• برنامه ریزی نکردن برای هر قدم کوچکی که باید بردارند
• عدم تبعیض و مانند دیگران زندگی کردن وبه عنوان اقلیتی که دیگران را آزار می‌دهد تلقی نشدن

استفاده میکنند.

نمونه ای از این فناوری‌ها عبارت اند از:

NaviLens: یک شرکت اسپانیایی که از کدهای QR برای راهنمایی افراد نابینا و کم بینا استفاده می‌کند. آنها فقط باید مسیرهای راهنمای لمسی را دنبال کنند و کدهای QR را با دوربین گوشی هوشمند خود برای دستورالعمل‌های ناوبری اسکن کنند. در حال حاضر، حمل و نقل عمومی بارسلون و تراموا مورسیا به NaviLens و همچنین موزه باستان‌شناسی مورسیا مجهز شده‌اند.

NavChair: یک شرکت اسپانیایی دیگر اما این بار برای کاربران ویلچر. این سیستم ناوبری و خلبان خودکار آنها را قادر می‌سازد تا از موانع در مسیر خود اجتناب کنند. آنها می‌توانند یک مسیر بدون گام برای اطمینان از برآورده شدن نیازهای خود داشته باشند.

Evelity: یک برنامه ناوبری داخلی که توسط شرکت فرانسوی Okeenea طراحی شده است. این برنامه بر روی انواع ناتوانی‌ها تمرکز دارد. با مشخصات کاربر سازگار است. این بدان معنی است که کاربران ویلچر به مسیرهای بدون مانع دسترسی دارند و کاربران نابینا و کم بینا دستورالعمل‌های گام به گام را دارند. متروی مارسی در فرانسه مجهز به Evelity است و این راه حل در حال حاضر در یک ایستگاه در شهر نیویورک در حال آزمایش است.

فناوری کمکی برای تحرک افراد دارای معلولیت وارد تجربیات فیژیتال می‌شود. Phygital پلی است که دنیای فیزیکی را به دنیای دیجیتال متصل می‌کند تا تجربه ای منحصر به فرد و تعاملی را در اختیار کاربران قرار دهد.