اختلال اوتیسم چیست؟

اختلال طیف اوتیسم (ASD) یک ناتوانی در رشد است که می‌تواند چالش‌های اجتماعی، ارتباطی و رفتاری قابل توجهی ایجاد کند. در مورد چگونگی ظاهر افراد مبتلا به ASD اغلب تفاوتی وجود ندارد که آنها را از سایر افراد متمایز کند. اما افراد مبتلا به ASD ممکن است به طور متفاوتی از اکثر افراد ارتباط برقرار کنند، تعامل داشته باشند، رفتار کنند و یاد بگیرند.

تفاوت توانایی یادگیری، تفکر و حل مسئله در افراد مبتلا به ASD زیاد است و می‌تواند از استعدادهای درخشان تا هوش پایین باشد که همین امر موجب می‌شود که برخی از مبتلایان در زندگی روزمره خود به کمک زیادی نیاز پیدا کنند.

اکنون ASD شامل چندین بیماری است که قبلاً به طور جداگانه تشخیص داده می‌شد از جمله اختلال اوتیسم، اختلال رشد فراگیر و سندرم آسپرگر. در حال حاضر تمام این بیماری‌ها را ” اختلال طیف اوتیسم” می‌نامند.

علائم و نشانه‌ها

افراد مبتلا به ASD اغلب در مهارت‌های اجتماعی، عاطفی و ارتباطی مشکل دارند. ممکن است آن‌ها رفتارهای خاصی را تکرار کنند و تمایل به ایجاد تغییر در فعالیت‌های روزمره خود نداشته باشند. علائم ASD در اوایل کودکی شروع می‌شود و به طور معمول در طول زندگی فرد ادامه دارد.

علائم کودکان یا بزرگسالان مبتلا به ASD:

• برای ابزار علاقه ی خود به اشیا اشاره نمی‌کنند.
• وقتی شخص دیگری به آنها اشاره می‌کند، به او نگاه نمی‌کنند.
• در ارتباط با دیگران مشکل دارند و یا علاقه ای به افراد دیگر ندارند.
• از تماس چشمی خودداری کرده و می‌خواهند تنها باشند.
• در درک احساسات دیگران یا صحبت در مورد احساسات خود مشکل دارند.
• ترجیح می‌دهند کسی را در نوازش نکرده و در آغوش نگیرند و یا فقط وقتی خودشان بخواهند شما را در آغوش می‌گیرند.
• به نظر می‌رسد وقتی مردم با آنها صحبت می‌کنند بی توجه هستند، اما به صداهای دیگر پاسخ می‌دهند.
• ممکن است به افراد علاقه زیادی داشته باشند، اما نمی‌دانند چگونه با آنها صحبت کرده، بازی کنند یا با آنها ارتباط برقرار کنند.
• کلمات یا عباراتی که به آنها گفته می‌شود را تکرار می‌کنند یا کلمات و عبارات را به جای صحبت عادی تکرار می‌کنند.
• برای استفاده از کلمات یا حرکات معمول در بیان نیازهای خود مشکل دارند.
• بازی‌هایی که در آن بخواهند “تظاهر” کنند را انجام نمی‌دهند. (به عنوان مثال، وانمود نمی‌کنند که “به یک عروسک غذا می‌دهند.”)
• حرکات را بارها و بارها تکرار می‌کنند.
• وقتی روال آن‌ها دستخوش تغییر شود، برای انطباق با شرایط جدید دچار مشکل می‌شوند.
• واکنشهای غیرمعمولی نسبت به بو، مزه، نگاه، احساس و صدا دارند.
• ممکن است مهارت‌هایی را که قبلاً داشته اند از دست بدهند. (مثلاً دیگر از بیان یک سری کلمات استفاده نکنند.)

تشخیص

تشخیص ASD ممکن است دشوار باشد زیرا هیچ آزمایش پزشکی مانند آزمایش خون برای تشخیص این اختلال وجود ندارد. پزشکان رفتار و رشد کودک را برای تشخیص آن در نظر می‌گیرند.

ASD گاهی اوقات در 18 ماهگی یا کمتر قابل تشخیص است. در سن 2 سالگی، تشخیص توسط یک متخصص باتجربه می‌تواند بسیار مفید باشد. با این حال، بسیاری از کودکان تا سن بسیار بالاتر تشخیص نهایی را دریافت نمی‌کنند. این تأخیر به این معنی است که کودکان مبتلا به ASD ممکن است کمک‌های اولیه مورد نیاز خود را تا سن بالا دریافت نکنند.

رفتار

در حال حاضر هیچ درمانی برای ASD وجود ندارد. با این حال، تحقیقات نشان می‌دهد که درمان زودرس می‌تواند رشد کودک را بهبود بخشد. درمان زودهنگام کودکان از تولد تا 3 سالگی (36 ماهگی) کمک می‌کند مهارت‌های مهم را یاد بگیرند. این درمان می‌تواند شامل کمک به کودک در گفتگو، راه رفتن و تعامل با دیگران باشد. بنابراین، اگر فکر می‌کنید فرزند شما ASD یا مشکل رشد دیگری دارد، مهم است که هرچه سریعتر با پزشک کودک خود صحبت کنید.

علاوه بر این، درمان علائم خاص، مانند گفتاردرمانی برای تأخیر در باز کردن زبان، نیازی به تشخیص رسمی ASD ندارد.

علل و عوامل خطر

ما همه دلایل ASD را نمی‌دانیم. با این حال، آموخته ایم که دلایل بسیاری برای انواع مختلف ASD وجود دارد. ممکن است عوامل مختلفی وجود داشته باشد که احتمال ابتلا به ASD در کودک را افزایش دهد؛ از جمله عوامل محیطی، بیولوژیکی و ژنتیکی.

• اکثر دانشمندان اتفاق نظر دارند که ژن‌ها یکی از عوامل خطری است که می‌تواند فرد را به احتمال زیاد به ASD مبتلا کند.
• کودکانی که خواهر و برادر مبتلا به ASD دارند در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به ASD هستند.
• افرادی که دارای شرایط ژنتیکی یا کروموزومی خاصی هستند، مانند سندرم X شکننده یا اسکلروز توبروس، می‌توانند شانس بیشتری برای ابتلا به ASD داشته باشند.
• هنگامی که در دوران بارداری داروهای والپروئیک اسید و تالیدومید مصرف شود، ریسک ابتلا به ASD افزایش می‌یابد.
• برخی شواهد نشان می‌دهد که دوره بحرانی ابتلا به ASD قبل، هنگام و بلافاصله پس از تولد رخ می‌دهد.
• کودکانی که از والدین سن بالا متولد می‌شوند بیشتر در معرض ابتلا به ASD هستند.

علت اوتیسم در کودکان چیست؟

در حالی که هیچ دلیل قطعی وجود ندارد، دانشمندان اتفاق نظر دارند که ژنتیک در برخی موارد می‌تواند عامل ابتلا باشد. کودکانی که خواهر یا برادر مبتلا به اوتیسم دارند، نوزادانی که زود هنگام به دنیا می‌آیند، هنگام تولد دارای وزن کم یا در معرض سرب قرار دارند، می‌تواند شانس بیشتری برای مشکلات رشد داشته باشد. و تصور می‌شود که آنها باید از نظر ASD غربالگری شوند. در این رابطه بیشتر بخوانید.

ASD در چه کسانی شایع تر است؟

ASD در همه گروه‌های نژادی، قومی و اقتصادی اجتماعی رخ می‌دهد، اما در بین پسران حدود 4 برابر بیشتر از دختران است.

اگر نگران هستید…

اگر فکر می‌کنید فرزند شما ممکن است مبتلا به ASD باشد یا فکر می‌کنید ممکن است در نحوه بازی، یادگیری، صحبت کردن یا عملکرد فرزند شما مشکلی وجود داشته باشد، با پزشک کودک خود تماس بگیرید و نگرانی‌های خود را به اشتراک بگذارید.

اگر شما یا پزشک هنوز نگران هستید، به متخصصی مراجعه کنید که می‌تواند ارزیابی عمیق تری از کودک شما انجام دهد. متخصصانی که می‌توانند ارزیابی عمیق تری انجام داده و بیماری را تشخیص دهند، عبارتند از:

• متخصصان اطفال
• متخصص مغز و اعصاب کودک
• روانشناسان کودک یا روانپزشکان

ایمنی واکسن‌ها

برخی از افراد از این جهت نگرانند که ممکن است ASD با واکسن‌هایی که کودکان دریافت می‌کنند مرتبط باشد، اما مطالعات نشان داده است که هیچ ارتباطی بین دریافت واکسن و ابتلا به ASD وجود ندارد.

تهیه و تنظیم: نگین غفوری – دانشجوی مهندسی پزشکی 

منبع: www.cdc.gov